0
Koszyk
Brak produktów w koszyku.

Na stronach odnowa.jezuici.pl pojawił się niepokojący tekst normujący udział osób świeckich w posłudze uwolnienia.

Czytamy w nim: ,,Słowo rozkazu powinno być bardzo proste. Na przykład: „Duchu pożądliwości, w imię Jezusa rozkazuję ci przestać dręczyć tę osobę. Zostaw ją i już nie wracaj.” (…) Nie ma potrzeby mówić demonowi, gdzie ma iść, choć można powiedzieć np.: „Idź pod krzyż”, czy „Idź do Jezusa Chrystusa”. Oczywiście nie wolno nam nigdy stosować żadnych zabobonnych praktyk, takich jak rozkazywanie demonom, by poszły do jakiejś świętej osoby czy do jakiegoś miejsca na ziemi".

Kościół naucza, że zwracanie się w formie rozkazu do złego ducha oraz używanie integralnych części z Rytuału egzorcyzmu zarezerwowane jest wyłącznie biskupowi bądź delegowanemu księdzu egzorcyście. Świeccy natomiast jak czytamy we ,,Wskazaniach dla kapłanów pełniących posługę egzorcysty" mogą modlić się  o ochronę przed wpływem złego ducha modlitwą błagalną i wstawienniczą. Kościół zezwala na jej odmawianie nad osobami, które nie są opętane przez złego ducha, lecz przez niego nękane i doświadczają trudności w trwaniu przy Bogu. Modlitwa błagalna nie zawiera formuły rozkazującej, której użycie może być niebezpieczne bez szczególnego wsparcia Kościoła.

Każdy świecki oraz kapłan niebędący egzorcystą może modlić się deprekatywnie np. Panie Jezu proszę Cię o uwolnienie tej osoby, Panie Jezu uwolnij tę osobę od wpływów demonicznych, chorób, myśli opresyjnych itd. Osoba, która podejmuje taką posługę powinna być pod stałą opieką kierownika duchowego, trwać w łasce uświęcającej i najlepiej podejmować ten rodzaj posługi w łączności z egzorcystą, który w autorytecie Kościoła rozeznaje dany przypadek i orzeka czy np. nasza posługa nie szkodzi osobie, której chcemy pomóc.

Istnieje jeden wyjątek. Na mocy sakramentu chrztu, każdy chrześcijanin może używać formy rozkazującej, ale wyłącznie w odniesieniu do siebie np. w sytuacjach, gdy sam doświadcza zniewolenia demonicznego: W imię Jezusa rozkazuje Ci, odejdź ode mnie duchu nieczysty, duchu choroby, myśli opresyjnych itd.

dalej czytamy ,,Nadzór nad tą posługą sprawowany jest przez właściwe władze kościelne, zazwyczaj przez biskupa miejsca (niekiedy za pośrednictwem diecezjalnych moderatorów Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej), bądź proboszcza (…) Każda diakonia modlitwy uwolnienia powinna starannie badać i dobierać swoich członków. Osoby zaproszone do zespołu powinny odznaczać się chrześcijańską dojrzałością, zdrowiem psychicznym, świętością życia, pokorą oraz posłuszeństwem wobec władz kościelnych.

Tak jak to było powiedziane w przypadku używania formy rozkazującej, jedyną uprawnioną osobą, która może delegować do posługi egzorcyzmu jest Biskup diecezjalny (nie proboszcz, nie moderator).

Kard. Ratzinger w liście do ordynariuszy miejsca przypominający niektóre normy dotyczące egzorcyzmów (i modlitwy o uwolnienie w grupach) pisze:
Biskupi są proszeni o czuwanie, by – także w przypadkach, w których należy wykluczyć prawdziwe opętanie przez szatana – ci, którzy są pozbawieni odpowiedniej władzy, nie organizowali zgromadzeń, w czasie których są używane, w celu otrzymania wyzwolenia, modlitwy, w których są wprost wzywane demony i dąży się do poznania ich tożsamości.

Podejmując kwestie organizowania grup modlących się o uwolnienie zwróćmy uwagę jakie wymagania stawia Kościół przed kapłanem, który ma podjąć tę posługę.

,,Do posługi egzorcysty wymaga się teoretycznego jak i praktycznego przygotowania. Przygotowanie teoretyczne powinno zawierać elementy teologii dogmatycznej (soteriologię, pneumatologię, antropologię teologiczną, traktat o stworzeniu z angelologią), dobrą znajomość księgi Egzorcyzmy i inne modlitwy błagalne, zwłaszcza Wprowadzenia teologicznego i pastoralnego do tej księgi, a także podstawową wiedzę z wybranych zagadnień psychologii. Przygotowanie praktyczne polega na korzystaniu z pomocy bardziej doświadczonego i równocześnie odpowiedzialnego egzorcysty, który wprowadza w posługę egzorcyzmowania nowego szafarza prezbitera, przedstawia mu ogólny schemat postępowania w ramach obrzędu egzorcyzmu oraz modlitw i działań dodatkowych, a także uwrażliwia na przyjęcie postawy wiary, ducha służby i posłuszeństwa biskupowi diecezjalnemu. Zaleca się, aby ustanowienie szafarza egzorcyzmu większego odbywało się w ramach celebracji liturgicznej, której przewodniczy biskup diecezjalny, najlepiej w jego kaplicy domowej bądź w kaplicy seminaryjnej. Liturgia powinna się jednak odbywać bez zbytniego nagłośnienia. Mając na uwadze potrzebę właściwego przygotowania prezbitera do posługi egzorcysty, zaleca się następujące etapy w powierzaniu mu tej misji:

A. Etap kandydatury. Prezbiter towarzyszy egzorcyście w jego posłudze i tym samym sam weryfikuje swoje możliwości. Uczestniczy w zjazdach egzorcystów przygotowując się od strony teoretycznej do tej posługi. Teoretyczne przygotowania uzupełnia własną lekturą pod kierunkiem specjalisty w zakresie teologii dogmatycznej. Gdy wprowadzający w posługę egzorcysta uważa kandydata za przygotowanego, przedstawia go biskupowi, który udziela mu stosownej misji „ad experimentum” na 1 rok.

B. Czas „ad experimentum”. Egzorcysta podejmuje posługę samodzielnie, ale jest w stałym kontakcie z wprowadzającym go egzorcystą. Tenże poręcza jego kompetencje wobec biskupa, który mu ewentualnie przedłuża misję.

C. Czas właściwej misji egzorcysty. Gdy przygotowanie prezbitera jest wystarczające od strony teoretycznej i praktycznej, a jednocześnie jego poziom duchowy gwarantuje dobrą posługę, biskup powierza mu misję egzorcysty na dłuższy czas określony lub do odwołania".

Jak widzimy posługa uwalniania jest niezwykle odpowiedzialna i nie powinna być podejmowana samowolnie w oderwaniu od posłuszeństwa i łączności z biskupem.